بیمه های طرف قرارداد کلینیک پویش

۱. تشخیص نوع بیمه؛ پایه یا درمان تکمیلی؟

اولین و مهم‌ترین قدم این است که بدانید بیمه شما از چه نوعی است.

بیمه‌های پایه مانند تأمین اجتماعی یا بیمه سلامت، طبق قوانین جدید، بخشی از خدمات تشخیص و درمان ناباروری را پوشش می‌دهند. این پوشش معمولاً در مراکز دولتی و دانشگاهی قابل استفاده است و شامل مواردی مانند ویزیت پزشک، آزمایش‌های اولیه، برخی داروهای ناباروری و بخشی از روش‌های کمک‌باروری می‌شود. با این حال، در مراکز خصوصی، سهم پرداختی بیمار همچنان قابل توجه است و نباید انتظار پوشش کامل داشت.

در مقابل، بیمه درمان تکمیلی نقش اصلی را در کاهش هزینه‌های سنگین ناباروری ایفا می‌کند. اما نکته مهم اینجاست که درمان ناباروری در بیمه‌های تکمیلی الزامی نیست و تنها در صورتی پوشش داده می‌شود که به‌طور مشخص در قرارداد بیمه‌نامه درج شده باشد.

۲. بررسی دقیق متن بیمه‌نامه (نه توضیحات شفاهی)

برای اطمینان واقعی، باید به متن مکتوب بیمه‌نامه مراجعه کنید، نه توضیحات شفاهی نماینده بیمه. بیمه‌نامه یا فایل شرایط عمومی و خصوصی قرارداد را باز کنید و به دنبال عباراتی مانند موارد زیر بگردید:

درمان ناباروری یا درمان نازایی

خدمات کمک‌باروری

IVF، IUI، ICSI یا میکرواینجکشن

هزینه‌های مرتبط با درمان ناباروری

اگر این عبارات به‌صورت صریح و واضح در بیمه‌نامه ذکر شده باشند، به احتمال زیاد بیمه شما این خدمات را پوشش می‌دهد. اگر چنین اشاره‌ای وجود نداشته باشد، حتی اگر نماینده بیمه وعده داده باشد، از نظر حقوقی پوششی برای ناباروری فعال نیست.

۳. بررسی سقف تعهدات؛ بیمه دقیقاً چقدر پرداخت می‌کند؟

داشتن پوشش ناباروری به‌تنهایی کافی نیست. باید بدانید بیمه تا چه سقفی هزینه‌ها را تقبل می‌کند.

در اغلب بیمه‌های درمان تکمیلی، سقف تعهد درمان ناباروری به‌صورت مبلغ سالانه مشخص تعیین می‌شود. این سقف معمولاً بین چند میلیون تا حدود ۱۰ یا ۱۵ میلیون تومان است. اگر هزینه درمان شما بیشتر از این مبلغ باشد، مابقی هزینه‌ها بر عهده خودتان خواهد بود.

این موضوع برای زوج‌هایی که قصد انجام IVF یا میکرواینجکشن دارند بسیار حیاتی است، چون هزینه این درمان‌ها معمولاً بالاتر از سقف بسیاری از بیمه‌هاست.

۴. توجه به فرانشیز؛ سهم پرداختی شما چقدر است؟

حتی در صورت داشتن پوشش فعال، بیمه تمام هزینه‌ها را پرداخت نمی‌کند. فرانشیز به درصدی از هزینه گفته می‌شود که پرداخت آن بر عهده بیمار است.

در درمان ناباروری، فرانشیز معمولاً بین ۲۰ تا ۳۰ درصد است. یعنی حتی با داشتن بیمه، بخشی از هزینه‌ها را باید شخصاً پرداخت کنید. دانستن این موضوع کمک می‌کند انتظارات واقع‌بینانه‌تری از بیمه داشته باشید و دچار شوک مالی نشوید.

۵. بررسی دوره انتظار؛ از چه زمانی می‌توانید استفاده کنید؟

یکی از مهم‌ترین و در عین حال نادیده‌گرفته‌شده‌ترین نکات، دوره انتظار است. بسیاری از بیمه‌های تکمیلی برای درمان ناباروری دوره انتظار تعیین می‌کنند که معمولاً بین ۶ تا ۹ ماه است.

این یعنی اگر به‌تازگی بیمه گرفته‌اید، نمی‌توانید بلافاصله هزینه‌های درمان ناباروری را از بیمه دریافت کنید. شروع درمان قبل از پایان دوره انتظار، معمولاً باعث می‌شود بیمه هیچ تعهدی نسبت به پرداخت هزینه‌ها نداشته باشد.

۶. بررسی مراکز طرف قرارداد بیمه

حتی اگر بیمه شما درمان ناباروری را پوشش دهد، باید بررسی کنید که کلینیک یا مرکز درمانی مورد نظر شما طرف قرارداد بیمه هست یا نه. اگر مرکز طرف قرارداد نباشد:

ابتدا باید هزینه را خودتان پرداخت کنید

سپس با ارائه مدارک، برای دریافت خسارت از بیمه اقدام کنید

این فرآیند ممکن است زمان‌بر باشد و پرداخت کامل هم تضمین‌شده نیست.